Zou Ozark Henry weten dat hij mijn loopmaatje is?

Zwetend, in een veel te korte short en een volgens mijn zoon erg flashy truitje zit ik aan de keukentafel na te puffen. Waar komt die looppassie vandaan? Ik loop graag. Het maakt mijn hoofd wat meer leeg en mijzelf wat rustiger. Het moet bijna twintig jaar geleden zijn toen ik aan mijn eerste loopwedstrijd deelnam. Nou ja, wedstrijd. Een familierun van iets meer dan 6 km in Gijzelbrechtegem. Ik had ervoor nog nooit een kilometer aan één stuk gelopen – tenzij misschien als kind in een turnles. Toch wou ik meedoen. Mijn moeder ging mee. Bon, het parcours viel wel wat tegen. Echt vlak was dat daar niet. En een kilometer, wel dat vond ik toch heel erg lang duren. Ik had mijn ademhaling niet onder controle, maar wou per se door lopen. Jawel, op karakter. Mijn moeder trad mij aan de finish tegemoet alsof ik een bijzondere medaille op de Memorial Van Damme gehaald had. Mijn moeder was mijn enige en trouwste supporter.
Ook daarna ging ik vaak lopen. Die wedstrijdjes in diverse dorpen daagden mij wat uit. En zo heb ik een verzameling T-shirts van de meest onwaarschijnlijke dorpswedstrijden.
Nu is het weer zover. In juli neem ik deel aan de dorpsrun in Bellegem. Een heuvelachtig parcours dat ik iedere avond afloop – met muziek van Ozark Henry in mijn oren. Steeds hetzelfde liedje: Air and Fire. Eén van mijn lievelingsliedjes. Honderden keren heb ik er al naar geluisterd. Steeds opnieuw. Soms droom ik er zelfs van. En dan zing ik en speelt een vage kennis drums. Je moet weten, ik kan geen noot zingen, maar in mijn dromen is alles mogelijk. In mijn dromen kan ik alles: zingen, hard lopen, gelukkig zijn. In mijn dromen is Ozark Henry mijn loopmaatje.

Air and Fire

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn Facebook-pagina: https://bit.ly/1qCGdrO

Delen: